Yapamıyorum, yazamıyorum. Kafadaki düşünceler kağıda geçmiyor bir türlü. Uzun zamandan sonra kağıt kullanarak yazmaya çalışmam fayda etmiyor. Kağıdı kalemi bırakıp bilgisayarın başına geçiyorum, bari biraz iş yapayım düşüncesiyle. I ıh, ekranla bakışmaktan öteye gitmiyor bu çaba da. Tekrar yatağa dönüp hayal kurmaya başlıyorum, malum en iyi olduğumuz konu. Trink, hemen çalışıyor gri hücreler. Aslında yarım kalmış hayale devam ediyorum. Soğuk ellerini düşünüyorum, yanağındaki yara izini, ona hazırladığım ilk ve son kahvaltıyı...
St. Valantine's Day ne kardeşim, zaten huzursuzum. 57 değişik plan geçiyor kafamdan. Yok ama hiç birini uygulayacak cesaretim. Kapasına dayanıp "seviyorum ulan" diye bağırsam faydası olur mu acaba, 'erkek the odun' lafını onaylamaktan başka.
Birden çok daha uzaktaki geliyor aklıma; çok daha eskisi, ilki.
Yuh be abi.
No comments:
Post a Comment