Adı... neyse, detaylara gerek yok. Aklımızın bir karış havada, olmadı bel hizamızda gezdiği o yıllar. Tipik (normal?) bir liselinin aksine hem ciddi hem de masum bir edayla dolaşırdı etrafta. Zeki, güzel ve kararlı; bir yere varmayacağı öyle belliydi ki. Lakin o ilk heyecan, ilk ateş basması onun yüzünden gelmiştir başıma. Doğumgününde aldığım hediyeye teşekkür etmek için beni öptüğünde kulaklarımdan çıkan duman gerçek olamayacak kadar yakıcı ve tatlıydı. Sevdiği şarkıyı (Madonna - It Used to My Playground) sınıfta çaldığımda dönüp bana bakması, bana bir ay yetecek bir sevinç kaynağı idi. Ahh gençlik...
İlk aşk hiç unutulmaz.
No comments:
Post a Comment