Red Dawn

Bu sayacı yaptığımda 460'dan da fazlasını gösteriyordu; bu yazıyı yazarken ise sadece 2'den geriye sayıyor. Askerliğin bittiğine inanmak zor, eve temelli dönüyor olmak mantıksız geliyor bana. On beş ay çok uzun bir süre. Bu kadar uzun zaman boyunca ne yaparsanız yapın insanın ruhuna işler. Post-Vietnam sendromu ile dönmüyorum eve, bu güzel tabii. Yine de artık başka biri olduğumu hissediyorum. Daha yorgun, daha üzgün. Lakin şöyle bir umudum da var, yıllardır hissetmemeye programlanmış bünyem, burada şalterleri tamamen indirmiştir belki. Döndüğümde kaldığım yerden devam ederim belki de..? İyi de bu istediğim bir şey mi? Değişiklik iyidir yahu, illa kötü yönde olmak zorunda değil ya değişim. Eski ben iyiydi ama biraz 'upgrade' fena olmayacak. Artık duygularımı saklamayacağım, daha girişken olacağım etc. klişelerine girmeyeceğim ama hayatımın kontrolünü elime alayım, azcık daha mutlu olayım. Peace loking for peace değil Peace found peace olsun yeni mottomuz.