Uzun zaman sonra -350 gün felan, şafak 96 ;)- nihayet bir filmi zevk alarak, içinde kaybolarak izledim. Hikaye ile, karakter ile özleşleştiğim için değil böylesi bir yoğunluğu özlediğim için. Bendeniz malum flörtengiz, karşı tarafı tanımasal dönemdeyken, iki insanın (bir çiftin) aynı işi daha gerçek, daha olması gerektiği gibi yapması içimi ısıttı, yağlarını eritti. Yani böyle olmalı, karşındakinin 'bagajı' ne kadar çok olursa olsun sonuna kadar savaşmalı.
Biri için böyle üzülebilmeli insan. Onun ardından sinirlenmeli ve fakat... ve yine de hissetmeli. Oh bebek içim içime sığmıyor.
PS: Atam çok teşekkürler.
No comments:
Post a Comment